Unforgettable love

Dec. 10 2009 (Thurs.)

หลายวันที่ผ่านมานี้เก็บแต่บ้าน ย้ายนู้นย้ายนี่เพื่อที่จะรอให้เขาหอบกระเป๋ากลับมานอน ตามที่เขาตกลงกลับเราไว้ เราดีใจที่เรากับเขาเริ่มจะดีขึ้น เราเริ่มคุยกันดีๆ ทำให้เรานึกถึงตอนที่เราคบกับเขาใหม่ๆเลย. แต่เราก็ยังไม่หวายที่ทำให้เขาระแวงเราอีก ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีร้ายแรงก็ตาม แต่ทำให้เขากลับมาโกรธเราอีก เรามันไม่ดีเอง เราไม่กล้าบอกเขาตรงๆว่าเราไม่คิดที่จะทำอะไรที่มันจะผลักตัวเขาออกห่างจากเราอีกแล้ว แต่ก็กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อในคำพูดของเรา ความรู้สึกดีๆที่เรายังมีต่อเขามันก็ไม่เคยจืดจางหายไปไหน มีแต่มากขึ้นทุกวัน. ตอนนี้ก็มีเรื่องขึ้นมาอีก เรากลับมาท้องกับเขา พอเราบอกเขาหลังจากนั้นเขาก็คงเครียด พูดไม่ค่อยดีกับเราเหมือนอาทิตย์ที่แล้วเลย. เราดีใจที่มีลูกกับเขาอีกถึงแม้ว่าเรากับเขายังสับสนกับสถานะของเราทั้งคู่อยู่ เราจะเก็บลูกคนนี้ไว้ถึงเขาจะไม่ต้องการก็ตาม เราว่ายังไงเราก็ต้องเลี้ยงลูกคนนี้ได้ และเราก็จะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด ยังมีอีกหลายครอบครัวที่ลูกเขาเกิดมาพิการ แต่เขาก็ยินดีและมีความสุขที่เลี้ยงลูกของเขาโดยที่เขาไม่รู้สึกว่าท้อเลย พวกเขาลำบากเขาก็ยังเลี้ยงลูกของเขาได้ และเราล่ะทำไมเราจะเลี้ยงไม่ได้. ใจจริงถ้าเป็นไปได้ เราก็ไม่อยากให้เรื่องบ้าๆที่เราทำเกิดขึ้นเลย แต่ช่างมันเถอะมันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว สิ่งที่เราจะทำได้อยู่ตอนนี้ก็คือ ต้องพิสูทย์และทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เรายังทำดีได้แค่90%แต่อีก10%เราก็ต้องพยายามทำให้มากขึ้นอีกเพื่อที่จะได้เต็มร้อย รอวันเขากลับมาอยู่เป็นครอบครัวเหมือนเดิม.   

Dec. 04 2009 (Fri.)

กลับมาอัพเดทอีกครั้งหลังจากหายไปนานเกือบเดือนได้มั้ง ที่ไม่ได้อัพเดทเพราะยิ่งเขียนก็ยิ่งเศร้า แล้วอีกอย่างตอนนั้นไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรทั้งนั้นเลย อยากอยู่นิ่งๆเฉยๆแล้วก็อยากอยู่กับตัวเองให้มาก จะได้รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรอย่างแท้จริง. แล้วที่มาเริ่มเขียนไดอารี่ในวันนี้อีกครั้งก็เพราะว่าวันนี้ได้ครบสามเดือนพอดีที่มีเรื่องกัน พอย้อนกลับไปดูตอนนั้นเรารู้สึกแย่มากๆ ไม่แพ้กับเขาเลย แล้วเราก็รู้สึกแย่เข้าไปอีกเมื่อรู้อะไรต่อมิอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวเขาอีก บอกตรงๆว่าเสียใจมาก แต่ตอนนี้เราก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว เรารู้จักที่จะปล่อยวาง มันอาจจะไม่เต็มร้อย แต่เราก็ยังมั่นใจว่าสักวันมันต้องมีวันนั้น. แม้กระทั่งตอนนี้ในใจเราก็รู้ว่าเขายังมีอะไรที่ปิดบังเราอยู่ แต่เราเลือกที่จะไม่สนใจและก็พยายามที่จะลืมอดีตที่ไม่ดีในตัวเขาแล้วเริ่มกันใหม่ เราพร้อมที่จะให้อภัยเขาเสมอถ้าเขายังอยากอยู่กับเราและเขายังต้องการเราอยู่. ตอนช่วงแรกๆที่เรารู้เรื่องที่เขาได้คบคนอื่นแล้ว ภาพความหวังที่เขาจะกลับมามันก็เริ่มที่จะจางหายไป มองแถบจะไม่เห็น แต่ตอนนี้เราไม่สนใจแล้วว่าข้างหน้าจะเป็นยังไง เราก็ขอทำวันนี้ให้ดีที่สุด ทำให้ทุกๆนาทีที่เราได้อยู่กับเขา ทำให้เขาได้มีความสุขไม่คิดถึงเรื่องเก่าๆก็พอแล้ว. เราก็จะลืมเรื่องเก่าๆของเขาเหมือนกัน เราอยากให้เขาเป็นคนใหม่ที่ดีกว่าเดิม ไม่อยากให้เขาปิดบังอะไรเราอีกแล้ว เหมือนที่เขาเคยปิดบังเรามาตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา ตอนนี้เราไม่สนใจว่าใครจะเป็นฝ่ายผิดก่อนผิดหลัง หรือใครจะผิดมากผิดน้อย สิ่งที่เราสนใจมากที่สุดคือเรากับเขาจะเริ่มต้นใหม่กันแบบไหน เราไม่อยากให้ทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกันตลอดเวลาแปดปีกับเขา เราอยากให้เรากับเขากลับมาอยู่ด้วยกันแต่อยากให้มันดีกว่าเดิม. เราได้อยู่คิดกับตัวเองเยอะมาก เรารู้แล้วว่าเราต้องการอะไร เรายอมรับว่าเราเปลี่ยนไป   แกร็งขึ้นไม่อ่อนไหวเหมือนเมื่อก่อน สิ่งที่เราได้รับรู้และได้เจอมันทำให้เราได้เปลี่ยนไป แต่ไม่ได้หมายความว่าความต้องการของเราจะเปลี่ยนไปด้วย เรายังยึดมั่นเหมือนเดิม เงื่อนไข12เดือนที่เขาให้เรา เราก็ยังจะทำอยู่ ส่วนเงื่อนไขของเรามันก็ไม่ยากที่เขาจะทำ ถ้าเขาตั้งใจที่จะทำจริงๆ. 12เดือนที่เขาให้โอกาสเรา เราจะพิสูทย์ให้เขาเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ยังรักเขา และก็รักมากกว่าเดิมด้วย ก็ต้องขอบคุณเหตุการณ์ที่ผ่านมา(ถึงมันจะเป็นเหตุการณ์ที่ร้ายแรงก็ตาม)ในชีวิตที่ทำให้เรามั้นใจว่าเรายิ่งรักเขามากขึ้น เราจะทำให้ดีที่สุดเพื่อวันที่เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน. สำหรับเขา12เดือนที่เราได้เขา เราก็อยากให้เขาพิสูทย์ตัวเขาเองว่าเขายังต้องการเราอยู่ เราจะดูเขาอยู่ห่างๆ เขามีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ  ที่เขาคิดว่าทำแล้วมันจะยิ่งดึงเราสองคนกลับมาอยู่คู่กัน พอถึงกำหนดเราทั้งสองก็จะมานั่งคุยกัน ส่วนตัวเรา เราก็จะดูว่าเรารับพฤติกรรมของเขาได้ไหมในระยะที่เราทั้งสองคนได้ให้เงื่อนไขซึ่งกันและกัน เขาจะทำให้เรามั่นใจในตัวเขาได้ไหม  เราหวังว่าเขาจะไม่ปิดบังอะไรเราอีก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสำคัญหรือไม่สำคัญเราก็ไม่อยากให้เขารอให้เราถามเขาก่อนแล้วเขาถึงจะบอก เราอยากให้เขาบอกเราเอง ไม่ว่าจะร้ายหรือดีเราก็อยากจะได้ยินจากปากของเขามากกว่าที่จะมาได้ยินจากปากของคนอื่น แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะทำได้ไหม เราก็อยากเห็นและอยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้จะยอมทำอะไรเพื่อที่จะพิสูทย์ว่าตัวเขารักเราและยังต้องการเราอยู่..ไม่ใช่คนอื่น. 12เดือนเราก็คงจะได้เห็น และคงจะทำให้เรามั่นใจกับการที่เราจะต้องตัดสินใจได้. ยังไงก็คงไม่มีใครอยากที่จะเจ็บซ้ำเจ็บซากและยอมเป็นคนโง่ตลอดหรอก...จริงไหม? ถ้าเราให้โอกาสเขา แล้วเขาไม่เห็นคุณค่าของมัน เราก็คงยินดีที่จะจากเขาไป ทั้งๆที่เราต้องฝืนใจเราเอง. เรารู้อยู่ในใจลึกๆว่าเราก็ผิดเหมือนกัน เราก็จะทำตามเงื่อนไขทุกประการที่เขาเคยบอกกับเราให้ดีที่สุด และเราก็เต็มใจที่จะทำด้วยเพราะลึกๆเราก็หวังว่าสักวันนึงเราสองคนคงจะได้กับมาเป็นคู่กันอีก. ขอบคุณสำหรับโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้เรา เราจะใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าเพื่อที่จะพิสูทย์ตัวเองให้เขาเห็น. ตอนนี้เราสองคนดีขึ้น ตัวเราพร้อมที่จะเรียนรู้เขาใหม่ เราก็คิดว่าเขาก็คงพร้อมที่จะเรียนรู้ตัวเราใหม่เหมือนกัน ตัวเราหวังว่ามันจะดีขึ้นเรื่อยๆ. ตอนแรกพอเขารู้ว่าเราทั้งสองคนผิดด้วยกันทั้งคู่ เราก็บอกกับเขาว่าให้เราทั้งสองคนกลับมาคืนดีกันแล้วก็พยายามลืมทุกอย่างในอดีตให้หมด แต่เขาก็ไม่ยอมเพราะเขาอยากให้เราพิสูทย์ตัวเราเองว่าเราจะดีได้กว่าเดิม คิดไปคิดมาทางที่เขาเลือกนี้ก็ดีเหมือนกัน เวลาจะได้เป็นเครื่องพิสูทย์ตัวเขาแล้วก็ตัวเราด้วย. แต่เรามั่นใจว่าเราทำได้เพราะเรารู้ว่าเราต้องการอะไรในชีวิต....เขา

"คุณอาจได้อะไรมากมายจากการเห็นแก่ตัว แต่สิ่งที่คุณไม่มีทางได้เลย คือโอกาสเข้าไปนั่งในใจคน" ว. วชีรเมธี

Nov. 13 2009 (Fri.)

ผ่านไปอีกวัน เป็นยังไงล่ะตัวเรา ยังคิดมากอยู่หรือเปล่า? ยังอยากต้องการโอกาสอีกไหม? ยังเจ็บปวดทรมานอยู่ไหมกับสิ่งที่ได้รับรู้? แล้วตัวเราเข้มแข็งพอแล้วหรือยัง? รู้สึกแล้วสิน่ะว่าการโดนกระทำบ้างมันเจ็บปวดยังไง? วันนี้ทำดีแล้วหรือยัง? แต่ก็เอาเหอะตอนนี้เราว่าเราคิดที่ถ้วนแล้ว เลือกแล้วว่าจะต้องทำยังไงต่อไป อีกอาทิตย์นึงก็วันเกิดเราแล้วเนอะ ปีนี้เราไม่อยากได้อะไรเลยนอกจากความสุข สิ่งที่เราต้องการมันก็ไม่ได้ เราก็เลยอยากจะได้ความสุขและขอให้ชีวิตหลังจากวันเกิดมีอะไรดีๆขึ้นมาบ้าง เราหวังว่าเราจะผ่านจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้ไปได้ด้วยดีน่ะ เราเชื่อว่าฟ้าหลังฝนยังมีอยู่เสมอ แล้วก็คิดว่าเราใกล้ที่จะได้เจอกับมันแล้ว เราคิดว่าถ้าเราผ่านตรงนี้ไปได้แล้วทำสำเร็จอย่างที่เราตั้งใจไว้ เราก็คงผ่านสิ่งอื่นๆที่กำลังจะเกิดได้อย่างง่ายดาย เพราะเราเผชิญกับสิ่งที่เราคิดว่าเลวร้ายที่สุดแล้ว บางครั้งก็มีท้อบ้างน่ะ แต่พอนึกถึงสิ่งที่เราต้องการมันก็ทำให้เรามีกำลังใจอีกครัง. เราได้ปรึกษาเพื่อนเราเกี่ยวกับเรื่องของเขา เราได้อธิบายให้เพื่อนเราฟังว่าเรายังยึดหมั่นกับปีนึงที่เขาให้โอกาสเราอยู่ แต่เพื่อนเราไม่เข้าใจในสิ่งที่เราทำเลย อาจจะคิดว่าเราโง่ด้วยซ้ำ เราก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เพื่อนเราฟังได้ยังไง เข้าใจว่าเป็นห่วง แต่ทำยังไงได้เราก็ยังมีความรู้สึกดีๆให้กับคนที่เราต้องการอยู่.

นี่ใช่ไหมคือหนึ่งบททดสอบของชีวิตเรา ว่าเราจะผ่านมันไปได้ไหม วันนี้เราก็ได้คุยกับเขา เขาก็บอกว่าจะกลับมาทำเหมือนเดิมแล้วก็จะทำให้ดีกว่าเดิมด้วย เราก็มั่นใจอย่างนั้น เราก็จะทำให้ดีที่สุดเหมือนกัน เพราะเราต้องการคำว่าครอบครัวกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาจะช่วยทำได้แค่ไหน เพราะตอนนี้ใจเขาก็ไม่ได้มีแต่ครอบครัวแล้ว. แต่ก็เอาเทอะเราก็ยังอยู่ตรงนี้อยู่กับลูกรอวันที่เขาจะกลับมา. เราอยากจะขอโทษเขาในสิ่งที่เราทำไม่ดีกับเขาเมื่อสองวันที่ผ่านมา แต่ก็คงไม่มีความหมายอะไรแล้วล่ะเพราะเราพูดจนเขาไม่อยากฟังแล้ว. เราก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เราพยายามทำอยู่ตอนนี้มีความหมายอะไรสำหรับเขาบ้างหรือเปล่า เราไม่รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับเราแค่ไหน. ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวเราแล้วน่ะ เราจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมา ถึงแม้คนอื่นจะไม่เข้าใจแต่ตัวเรานี่แหละที่รู้ดีที่สุด สิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้ถึงแม้ว่าผลลัพธ์มันออกมาแบบสวยอย่างที่เราวาดฝันไว้ เราก็จะยอมรับมัน ถามว่าจะเสียใจไหม ก็ต้องเสียใจเป็นธรรมดาแต่ก็ไม่เสียดายเวลาที่ได้เสียไป เพราะเราได้ทำและพิสูทย์ให้คนที่เรารักได้เห็นแล้ว ไม่น่าเลยเนอะเราไม่น่าก่อเรื่องเลย....ไม่เอาเราจะไม่พูดถึงเรื่องเดิมๆอีกแล้ว พูดไปก็ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นสู้เอาเวลาไปสร้างสิ่งดีๆเพื่อรอการกลับมาของคนบ้างคนดีกว่า. เราไม่รู้ว่าตอนนี้เขาพยายามจะทำอะไร สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้เขามีความสุขหรือเปล่า แต่ก็อีกเขาก็คิดดีแล้ว ตอนนี้เราก็จงก้มหน้ารับกรรมกับสิ่งที่เราได้ทำไว้ เราจะต้องทำให้ได้ในปีนึง. หวังว่าหลังจากปีนึงเราจะได้พูดคำว่า "รัก" กับเขาได้เต็มปากโดยที่เขาจะรับฟังจากใจเขาจริงๆ แล้วรู้สึกถึงใจเราได้จริงๆ  เราก็ได้แต่หวัง แต่ทำไมเราไม่เห็นภาพของการกลับมาของเขาอยู่ในหัวเราเลย ความหวังของเราทำไมมันไกลจัง แต่เราก็จะวิ่งตามมันจนกว่าเราจะอยู่ได้ใกล้ๆมัน.

Nov. 12 2009 (Thurs.)

สองอาทิตย์แล้วน่ะที่เราไม่ได้เข้ามาอัพเดทไดอารี่ของเราเลย ภายในระยะเวลาสองอาทิตย์มีอะไรหลายอย่างที่เปลี่ยนไป เราได้รู้ว่าเขาก็กำลังเริ่มคบกับคนอื่นอยู่ จุดนี้มันทำให้เราท้อแต่ก็ยังไม่อยากที่จะหยุดความพยายามที่เราตั้งใจไว้ แค่นี้เราก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เราเคยทำไว้กับเขาแล้ว  หวังว่าคราวนี้เขาคงเข้ามาแอบอ่านไม่ได้แล้วน่ะ ไม่อยากให้รู้ความรู้สึกเราเลย...เขิลลล ตอนนี้เราไม่รู้ว่าเราสมควรยืนอยู่จุดไหนสำหรับเขา เขาคงไม่มีความรู้สึกดีๆให้กับเราอีกแล้วละ ความรักที่เขาเคยมีให้กับเราก็คงหมดจริงๆแล้วล่ะ เราไม่ใช่คนสำคัญสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว.  เราไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเราตอนนี้ ถ้ามันเป็นไปได้เราไม่อยากให้เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเลย เราก็ยังรอวันที่เขากลับมา เราก็จะยืนรออยู่ตรงนี้รอวันที่เขาพร้อมที่จะเริ่มใหม่กับเราอีกครั้ง. ยังไงก็ยังรักอยู่

Oct. 27 2009 (Tues.) 322 Days left

ไม่ได้เขามาอัพเดทไดอารี่ของเรามาสองอาทิตย์เต็มแล้วน่ะ เรากับเขาก็ยังไงไม่ได้คืบหน้าไปไหนเลย ถ้าถามว่าดีกว่าแต่ก่อนไหม มันก็ขึ้นๆลงๆ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาก็กลับมาที่นี่ ไม่สบายอีกตั้งหาก เสียใจที่เราดูแลเขาได้ไม่เต็มที่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงนอนอยู่บ้านให้เราได้ดูแลเขาตลอด. ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ เราก็ยังอยากที่จะอยู่กับเขาอยู่ อยากจะมีเวลาที่จะอยู่ด้วยกันสองคนให้มากกว่านี้ เราเคยคิดอยากจะย้อนเวลาไปตอนที่เราอยู่ด้วยกันกับเขาใหม่ๆ ตอนนั้นเรามีความสุขมากที่มีเขาเข้ามาในชีวิต เขาคือทุกอย่างสำหรับเรา เรามีเวลาอยู่ด้วยกันกับเขาเกือบจะทั้งวัน พอตกเย็นเราก็เดินออกไปหาอาหารเข้ามากินกันที่บ้าน อยู่ด้วยกัน กอดกันทั้งวัน พอวันเสาร์เรากับเขาก็ได้ออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน ดูเป็นชีวิตที่มีความสุขมาก แต่พอเวลาเปลี่ยน มีภาระกันมากขึ้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากเมื่อก่อนเขาดูจะเป็นคนร่าเริงยิ้มง่ายเวลาที่อยู่กับเรา แต่พักหลังๆเขาจะเครียดเราทำอะไรก็ดูหงุดหงิดสำหรับเขาไปหมด บ้างครั้งเราก็รู้สึกว่าตัวเราไม่มีค่าเอาสะเลย ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย วันๆนึงก็ได้แต่นั่งดูลูกอยู่กับบ้าน ทั้งๆที่เขาก็ออกไปทำงานเหนื่อยนอกบ้าน. ส่วนเขาเขาอยากจะย้อนไปตอนที่เขาเจอเราใหม่ๆ เขาอยากจะไปเปลี่ยนเหตุการณ์ไม่ให้เขาได้เจอหรือว่ารู้จักกับเราเลย เขาขอที่จะไม่เลือกเราเป็นคู่ชีวิต. เราอยากจะบอกเขาว่าเขาเสมือนทุกอย่างสำหรับเรา ตั้งแต่เขาเข้ามาในชีวิตเรา เขาได้นำสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตผู้หญิงคนนึง ผู้หญิงที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีค่าเลย เขาทำให้เรามีความสุข ได้รู้ซึ้งกับรสชาติของชีวิตอย่างแท้จริง แต่ต่างกับเขา เราไม่เคยทำอะไรให้เขาเลย ตั้งแต่เขาอยู่กับเราชีวิตเขาไม่มีอะไรดีเลย เรามันคงเป็นตัวถ่วงสำหรับเขา เขาก็คิดถูกแล้วล่ะที่เขาไม่อยากที่จะรู้จักกับเรา เราเสียใจที่ไม่เคยทำอะไรที่ดีๆให้กับเขาเลย ถ้ามีผู้วิเศษให้เราสองคนได้เลือกเพียงแค่อย่างเดียวที่จะกลับไปตอนไหนในอดีต เราจะให้เขาเป็นคนตัดสินใจ เขาก็คงยึดหมั่นอยู่กับสิ่งที่เขาอยากจะให้มันเป็น เราก็คงจะต้องยอมรับกับการตัดสินใจของเขา แต่ในโลกของความจริงมันคงเป็นไปไม่ได้ เขาอยากจะให้เราปล่อยเขาไปเราคงทำไม่ได้ เพราะเรายังมีความทรงจำที่ดีสำหรับเขา แล้วก็รักเขามาก เราก็คงต้องขอบคุณเหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นน่ะ มันทำให้เราได้รู้อะไรหลายๆอย่าง คนที่เรารักที่สุดในชีวิต ช่วงเวลาที่สูญเสียเขาไป เราถึงจะได้รู้ว่าเป็นเขาเอง...รักนะค่ะคนดี