Unforgettable love

Dec. 10 2009 (Thurs.)

หลายวันที่ผ่านมานี้เก็บแต่บ้าน ย้ายนู้นย้ายนี่เพื่อที่จะรอให้เขาหอบกระเป๋ากลับมานอน ตามที่เขาตกลงกลับเราไว้ เราดีใจที่เรากับเขาเริ่มจะดีขึ้น เราเริ่มคุยกันดีๆ ทำให้เรานึกถึงตอนที่เราคบกับเขาใหม่ๆเลย. แต่เราก็ยังไม่หวายที่ทำให้เขาระแวงเราอีก ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีร้ายแรงก็ตาม แต่ทำให้เขากลับมาโกรธเราอีก เรามันไม่ดีเอง เราไม่กล้าบอกเขาตรงๆว่าเราไม่คิดที่จะทำอะไรที่มันจะผลักตัวเขาออกห่างจากเราอีกแล้ว แต่ก็กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อในคำพูดของเรา ความรู้สึกดีๆที่เรายังมีต่อเขามันก็ไม่เคยจืดจางหายไปไหน มีแต่มากขึ้นทุกวัน. ตอนนี้ก็มีเรื่องขึ้นมาอีก เรากลับมาท้องกับเขา พอเราบอกเขาหลังจากนั้นเขาก็คงเครียด พูดไม่ค่อยดีกับเราเหมือนอาทิตย์ที่แล้วเลย. เราดีใจที่มีลูกกับเขาอีกถึงแม้ว่าเรากับเขายังสับสนกับสถานะของเราทั้งคู่อยู่ เราจะเก็บลูกคนนี้ไว้ถึงเขาจะไม่ต้องการก็ตาม เราว่ายังไงเราก็ต้องเลี้ยงลูกคนนี้ได้ และเราก็จะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด ยังมีอีกหลายครอบครัวที่ลูกเขาเกิดมาพิการ แต่เขาก็ยินดีและมีความสุขที่เลี้ยงลูกของเขาโดยที่เขาไม่รู้สึกว่าท้อเลย พวกเขาลำบากเขาก็ยังเลี้ยงลูกของเขาได้ และเราล่ะทำไมเราจะเลี้ยงไม่ได้. ใจจริงถ้าเป็นไปได้ เราก็ไม่อยากให้เรื่องบ้าๆที่เราทำเกิดขึ้นเลย แต่ช่างมันเถอะมันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว สิ่งที่เราจะทำได้อยู่ตอนนี้ก็คือ ต้องพิสูทย์และทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เรายังทำดีได้แค่90%แต่อีก10%เราก็ต้องพยายามทำให้มากขึ้นอีกเพื่อที่จะได้เต็มร้อย รอวันเขากลับมาอยู่เป็นครอบครัวเหมือนเดิม.